18 November was het dan uiteindelijk zover. Mede dankzij een donatie vanuit Nederland zijn 17 jongeren van het U17 voetbalteam een weekend met elkaar naar een zgn “Bush camp” gegaan. Een bush camp is zoals de naam het al zegt een kampeerterrein ver afgelegen van de bewoonde wereld. Dit jaar was het kampterrein gelegen vlakbij Uitenhage op ongeveer 75 km vanaf Jeffreys Bay. Het kamp word gerund door de christelijke organisatie VCSV uit Jeffreys Bay. Onder begeleiding van een jong stel dat permanent op het kampterrein verblijft.
De vrijdagavond was voor een kennismaking en daarna mochten de jongens gaan braaien waarbij de groep is onderverdeeld in 2 teams en ze de opdracht kregen om het gehele weekend zelf hun vuur aan te maken en hun eten hierop te bereiden.
Het thema voor de weekend was “NIKE”, het bekende sportmerk. Elke letter stond voor een bepaalde korte overdenking. Het gehele woord werd dus behandeld in 4 sessies :
|
N |
- Nobody; (wie ben je ? wat is jouw identiteit?) |
||
|
I |
- Image; (naar wie spiegel jij je af ?) |
|
|
|
K |
- Kingdom; (behoor je tot het Koninkrijk van God ?) |
||
|
E |
- Eternity; (waar blijf je in de eeuwigheid ?) |
|
|
Deze sessies werden op vrijdagavond, zaterdagochtend en –avond en zondagochtend gehouden.
De daginvulling stond vol met leuke aktiviteiten zoals, paintballen, pijl en boogschiete, hindernisbanen, nachtwandeling, zwemmen en uiteraard voetballen. Naast deze aktiviteiten was er voldoende tijd om tijdens het klaarmaken van het eten rondom het kampvuur met de jongeren in gesprek te gaan.
Het is voor de meeste jongeren een enorme belevenis om een weekend buiten de sloppenwijk te verblijven en de mogelijkheid te hebben om deze games te kunnen spelen.
Omdat de nachten nogal kort waren zijn we Zondagmorgen moe maar voldaan teruggekeerd naar Jeffreys Bay.
Update
Moet wel eerlijk zeggen dat onze website bijhouden of een nieuwe nieuwsbrief schrijven wel eens uit onze tenen moet komen. Het is niet dat we niks beleefd heb, ik wilde eigenlijk dat we al die afgelopen jaren alles 
opgeschreven zou hebben, dan zouden we inmiddels een dik boek hebben. 
Het is meer dat we juist zoveel meemaken, dat we ’s avonds uitgeteld op de bank hangen en blij zijn dat we even niet over ons werk hoeven te praten (of dus schrijven….).Op dit moment “ woont” Donovan bij ons. Een jongetje van 5, die we begin deze week weer eens gingen bezoeken (ik, Trudy ken hem al vanaf dat hij een baby is). Hij woont buiten Jeffreys Bay, in een huisje samen met zijn zusje en zijn vader en moeder. Moeder is een zware alcoholiste, en zijn vader heeft de moed ook opgegeven. Donovan zijn zus, die al 10 jaar is, is nog nooit naar school geweest. “ Geen zin” zegt moeder.
Donovan heeft een groot abces in zijn nek, het ziet er lelijk uit. Dus we zijn met moeder en Donovan naar het Ziekenhuis gereden. Lang verhaal kort, Donovan zijn moeder is flink aangesproken door de maatschappelijk werkster van het Ziekenhuis over het verwaarlozen van haar kind. Aangezien Donovan medische verzorging nodig heeft (wondverzorging) kon hij niet mee naar huis. “ Dan neem ik hem wel mee” zei ik tegen de maatschappelijk werkster en dat hoef je hier in Zuid-Afrika maar 1 keer te zeggen en je hebt een kind. Dus Donovan is even bij ons totdat zijn abces in zijn nek dicht is en de testresultaten in het Ziekenhuis bekend zijn.
Het kan nog wel een lang verhaal gaan worden want het ziet ernaar uit dat Donovan kliertuberculose heeft (nee, niet besmettelijk…) en dus het komende half jaar tuberculosemedicatie moet gaan gebruiken. Onze kinderen kijken er niet meer van op als er weer eens een kindje bijkomt voor een paar nachtjes. Alhoewel Nathan altijd graag nog een kleiner broertje wil hebben vindt hij Donovan weleens irritant. Maar dat is maar soms, want eigenlijk vindt hij het maar al te gezellig zo’n kleuter in huis.