De vriendinnen herrenigd.

Leeuwenwelpjes aaien.

We hebben mooie maanden achter de rug. In december was absoluut het hoogtepunt het bezoek van Bas en Esmee van der Linden. Twee weken lang hebben we met elkaar vakantie gehouden, mooie plekjes bezocht. Susan trof het helemaal want zij mocht bij Esmee en Bas in hun appartement bij de zee logeren. Vakantie in je eigen dorp voor Suus .
Het was leuk te zien hoe Zuid-Afrika indruk maakten op Bas en Esmee. Het weer, maar zeker ook de natuur is prachtig. De Indische oceaan voor de deur, we beseffen dat we wonen op een prachtig stukje aarde.

Opa met zijn kleinkinderen.

Trudy samen met ma van der Giesen en tante Lijnie.

Ook willen we iedereen die ons een kerstkaart gestuurd heeft bedanken, we hebben ze allemaal opgehangen in de kamer en dat was een vrolijk gezicht.
Inmiddels zijn de scholen weer begonnen en zijn we gewoon weer allemaal in ons dagelijkse ritme. Pa en ma van der Giesen zijn  gearriveerd en ook zij genieten enorm van hun vakantie in Jeffreys Bay. Ze wandelen veel, en we drinken menig kopje koffie met elkaar. Onze kinderen genieten zienderogen van hun opa en oma en het is een fijn vooruitzicht dat ze dat in de toekomst hopelijk nog heel veel jaren mogen doen. Ook Bas en Lijnie Blijdorp zijn nog een weekje Jeffreys komen bezoeken.

Natuurlijk ook om pa en ma van der Giesen te bezoeken. Met elkaar hebben we (o)pa zijn  71e verjaardag gevierd.
Tja, en dan ons werk in de sloppenwijk, het gaat maar door en door. Het zal hier nooit ophouden. De ellende is enorm en lijkt niet minder te worden, integendeel.
God heeft ons gestuurd voor een lange periode, en HIJ stuurt zeker weten weer nieuwe mensen om het werk voort te zetten. We zullen de mensen hier enorm gaan missen, voorlopig denken we toch maar niet teveel aan het afscheid nemen hier, het is nog lang geen juni, of is het toch al om die draai……?

De vrijdagavond was voor een kennismaking en daarna mochten de jongens gaan braaien waarbij de groep is onderverdeeld in 2 teams en ze de opdracht kregen om het gehele weekend zelf hun vuur aan te maken en hun eten hierop te bereiden.

Het thema voor de weekend was “NIKE”, het bekende sportmerk. Elke letter stond voor een bepaalde  korte overdenking. Het gehele woord werd dus behandeld in  4 sessies :

Deze sessies werden op vrijdagavond, zaterdagochtend en –avond en zondagochtend gehouden.

De daginvulling stond vol met leuke aktiviteiten zoals, paintballen, pijl en boogschiete, hindernisbanen, nachtwandeling, zwemmen en uiteraard voetballen. Naast deze aktiviteiten was er voldoende tijd om tijdens het klaarmaken van het eten rondom het kampvuur met de jongeren in gesprek te gaan.

Het is voor de meeste jongeren een enorme belevenis om een weekend buiten de sloppenwijk te verblijven en de mogelijkheid te hebben om deze games te kunnen spelen.

Omdat de nachten nogal kort waren zijn we Zondagmorgen moe maar voldaan teruggekeerd naar Jeffreys Bay.

Moet wel eerlijk zeggen dat onze website bijhouden of een nieuwe nieuwsbrief schrijven wel eens uit onze tenen moet komen. Het is niet dat we niks beleefd heb, ik wilde eigenlijk dat we al die afgelopen jaren alles opgeschreven zou hebben, dan zouden we  inmiddels een dik boek hebben.   Het is meer dat we juist zoveel meemaken, dat we ’s avonds uitgeteld op de bank hangen en blij zijn dat we even niet over ons werk hoeven te praten (of dus schrijven….).Op dit moment “ woont” Donovan bij ons. Een jongetje van 5, die we begin deze week weer eens gingen bezoeken (ik, Trudy ken hem al vanaf dat hij een baby is). Hij woont buiten Jeffreys Bay, in een huisje samen met zijn zusje en zijn vader en moeder. Moeder is een zware alcoholiste, en zijn vader heeft de moed ook opgegeven. Donovan zijn zus, die al 10 jaar is, is nog nooit naar school geweest. “ Geen zin” zegt moeder.

Donovan heeft een groot abces in zijn nek, het ziet er lelijk uit. Dus we zijn met moeder en Donovan naar het Ziekenhuis gereden. Lang verhaal kort, Donovan zijn moeder is flink aangesproken door de maatschappelijk werkster van het Ziekenhuis over het verwaarlozen van haar kind. Aangezien Donovan medische verzorging nodig heeft (wondverzorging) kon hij niet mee naar huis. “ Dan neem ik hem wel mee” zei ik tegen de maatschappelijk werkster en dat hoef je hier in Zuid-Afrika maar 1 keer te zeggen en je hebt een kind. Dus Donovan is even bij ons totdat zijn abces in zijn nek dicht is en de testresultaten in het Ziekenhuis bekend zijn.
Het kan nog wel een lang verhaal gaan worden want het ziet ernaar uit dat Donovan kliertuberculose heeft (nee, niet besmettelijk…) en dus het komende half jaar tuberculosemedicatie moet gaan gebruiken. Onze kinderen kijken er niet meer van op als er weer eens een kindje bijkomt voor een paar nachtjes. Alhoewel Nathan altijd graag nog een kleiner broertje wil hebben vindt hij Donovan weleens irritant. Maar dat is maar soms, want eigenlijk vindt hij het maar al te gezellig zo’n kleuter in huis.

Ook Susan is inmiddels jarig geweest, zij is alweer 13 jaar geworden. Ook deze dag was heel gezellig. Een feestje gaat ze nog geven. Alle twee zijn ze weer enorm verwend. Ook iedereen bedankt voor het sturen van een kaart, het sturen van een email of het bellen naar ons. Dat vinden we echt enorm leuk!!

Susan is na ruim 1,5 jaar beugelen nu “beugelvrij”.Vlak voor haar verjaardag werd haar beugel verwijderd, en het staat prachtig!!.

Wat ook leuk is om jullie te vertellen is dat Annet bij een landelijke competitie “redenaars” 2e is geworden in haar leeftijdscategorie. Ze moest voor een jury een Afrikaanse“speech”houden over een opgegeven onderwerp. Ook kreeg ze de prijs voor de beste Afrikaanse uitspraak. Ze won hiermee 200 euro aan prijzengeld! Jullie begrijpen dat ze hier erg blij mee is. Grappig detail is dat Annet een hekel heeft aan Afrikaans praten, dat doet ze dan ook bijna nooit, een uitzondering wil ze altijd wel maken voor deze wedstrijd.

De lente is begonnen in Jeffreys Bay en dat vinden we na de koude dagen van de winter heerlijk! Vaak zijn de dagen weer zonnig en ook worden de dagen weer langer. De kinderen hebben momenteel een weekje lente vakantie. Daarna breekt het laatste kwartaal alweer aan, spoedig komt het einde van het jaar alweer in zicht!! We kijken uit naar het bezoek (met kerst) van Susan haar vriendinnetje Esmee samen met haar vader. Susan kan niet wachten om Esmee te vertellen (en vooral te laten zien) over haar leven in Afrika.

We zijn verder “ gewoon” aan het werk. Onze dagen zijn altijd gevuld. We genieten van hetgeen we mogen doen, al is het niet altijd makkelijk. Toch beseffen we dat we bevoorrecht zijn een deel van ons leven in Afrika te mogen wonen en werken.

Trudy leidt samen met een Afrikaanse vriendin een mentoring groep uit onze kerk. In deze groep zitten eigenlijk alleen blanke vrouwen, vaak met een welgestelde achtergrond. Het is soms echt wel eens “ schakelen” om naast het werk in de sloppenwijk met deze (overigens geweldige) vrouwen bijbelstudie te houden. Toch hebben alle mensen “ issues” in het leven, arm of rijk.. Afgelopen week toen de groep bij elkaar was heeft 1 vrouw haar hart gedeeld in de groep en aangegeven eigenlijk geen geloofszekerheid te hebben. Zo gaaf om met alle vrouwen samen met haar te bidden en God te vragen in haar leven te komen. Nog mooier om te zien hoe ze na afloop straalde en mocht weten dat God haar Redder en Verlosser is!

Voor de jongens van het U17 en U15 team hebben we deelgenomen aan een voetbaltoernooi in Port Elizabeth. Het toernooi werd georganiseerd door een echte voetbalclub in Port Elizabeth en vele teams uit de omgeving hebben hieraan deelgenomen. Zelfs een team uit Kaapstad heeft 800 km afgelegd om dit evenement bij te wonen. Voor onze jongens was het ook een hele ervaring om met de bus 90 km te rijden voor een voetbaltoernooi. Een van de jongens viel het op hoe goed het allemaal georganiseerd was en hoe gedisciplineerd er werd gespeeld en geluisterd naar de scheidsrechter. Hij vond het zelfs “stil” Dit in tegenstelling tot de  wedstrijden die in onze regio worden gespeeld waar nogal veel agressie, woordenstrijd en opstootjes plaats vinden. Goed voor ze om te zien dat het ook anders kan.

Beach Soccer

Het strand van Jeffreys Bay leent zich uitstekend om tijdens de vakantie een strandvoetbaldag te organiseren. Op maandag 11 Juni hebben we met behulp van een Nederlandse groep jongeren onder leiding van Klaas-Jan en Floor Boer deze dag georganiseerd. Er kwamen ongeveer tussen de 100 en 120 jongeren op af. De nederlandse groep heeft de lunch voor de alle jongeren verzorgd. Voor de lunch heeft een afrikaanse vriend in het Xhosa (lokale taal) de jongeren bemoedigd met een gedeelte uit de Bijbel. Thema voor dit gedeelte was dat de jongeren niet moet geloven in de leugen dat ze een “fout”  zijn maar juist een parel in Gods hand. Vele jongeren hebben geen echte vader en weten dat ze verwekt zijn door een “v riend” van hun moeder en hebben te horen gekregen dat ze nooit echt gewild zijn geweest. De echte vader is allang weer vertrokken. De boodschap voor deze jongeren was dat God ze wel heeft gewild en juist een mooi plan voor hun leven heeft.

U13 voetbaltoernooi

Op dinsdag 12 en donderdag 13 Juni is er voor de jongeren tussen de 11 en 13 jaar een twee-daagse voetbaltoernooi gehouden. Met behulp van een enthousiaste groep van Jeugd met een Opdracht hebben we voor deze groep jongens twee heerlijke dagen georganiseerd. Op de tweede dag hebben we in samenwerking met de plaatselijke Aids Kliniek voorlichting gegeven over Aids/Hiv preventie. Twee medewerkers van deze kliniek hebben in Xhosa de jongeren uitgelegd wat Aids/Hiv precies is en hoe je kan voorkomen dat je besmet wordt. Opmerkerlijk voor ons was dat de jongeren het gezag van de vrouwen goed erkende en gedisciplineerd zaten te luisteren naar het onderricht van de twee medewerkers.

Het winnende team

Optreden van de groep van Jeugd met een Opdracht

Er gebeurt veel in de Healthy Mom & Baby Clinic de laatste tijd. De moeders blijven komen en daar is de kliniek natuurlijk voor! Hierdoor is er wel vraag naar extra personeel. Gelukkig zijn er mensen geïnteresseerd in dit mooie werk, maar zij zijn er vaak slechts tijdelijk. Zo hebben in de loop van de tijd al een heel aantal verloskundestudenten hun weg naar de kliniek weten te vinden. Daar worden ze begeleid door Margreet en ze zijn allemaal enthousiast. Ook is er pas bezoek geweest van een verloskundige die binnenkort in Zuid-Afrika aan de slag gaat. Zij is ervan overtuigd dat alle kinderen in Zuid-Afrika de hulp zouden moeten krijgen die ze in de Healthy Mom & Baby Clinic krijgen!

Een belangrijk aandeel in de groei komt door de mobiele kliniek. Deze komt wekelijks naar de moeders toe en wordt gerund door Trudy Zevenbergen. Het laatste halfjaar heeft de mobiele kliniek een enorme ontwikkeling doorgemaakt. Er wordt nu bijvoorbeeld veel beter samengewerkt met Maatschappelijk Werk. Trudy: “Als gevolg hiervan zijn er in de laatste vier maanden vier kinderen uit huis geplaatst. Deze kinderen worden nu liefdevol opgevangen en hebben daardoor nieuwe kansen.”

Een ander gevolg is de kringloopwinkel die samen met Maatschappelijk Werk is opgestart. Moeders kunnen hierbij punten sparen voor gratis babyartikelen in ruil voor het inleveren van glas en plastic. De enige voorwaarde hierbij is dat ze hun baby en de kliniekkaart mee moeten nemen. De baby wordt dan meteen nagekeken en eventuele hulp aangeboden.

Ook met het ziekenhuis in Humansdorp is nu een betere samenwerking. Een keer per maand gaat er een verpleegkundige uit dit ziekenhuis mee met de mobiele kliniek. Zij onderzoeken, vaccineren en ontwormen zo’n dertig kinderen op de dagen dat ze meegaan.

En dan nu het verhaal. Kortgeleden is er in de sloppenwijk namelijk onverwacht een drieling geboren. De moeder dacht dat ze een tweeling zou krijgen, maar tijdens de bevalling bleken het er drie te zijn! Dit was voor haar een enorme verrassing, maar tegelijkertijd een schok. Haar gezin telt namelijk inmiddels zes(!) kinderen en deze monden moeten allemaal gevoed worden. De vader van het gezin werkt hard, maar verdient weinig. Moeder is inmiddels al wel helemaal gewend aan de situatie en wordt erg handig met de drie meiden, die het overigens prima doen. Hierbij wordt ze geholpen door haar al grote tienerdochter. Maar materiële zaken als luiers en een dubbele kinderwagen zouden ze met open armen ontvangen.

Voor dit soort verhalen is de kliniek bezig om meer bekendheid te krijgen en geld in te zamelen. Eind augustus staan ze voor de tweede keer met een stand in het winkelcentrum van Jeffrey’s Bay. De eerste keer was in december van het afgelopen jaar en dat was goed bevallen. Mensen kunnen hier babyartikelen kopen voor de moeders.

Verder heeft de kunstenaar Ko van Driel een beeld van Nelson Mandela gemaakt. Het is prachtig geworden en zal binnenkort worden geveild in een lokale kunstgalerie. De opbrengst gaat naar de kliniek.

Ook het internet wordt steeds meer ingezet. Zo is er al enige tijd een Facebookpagina van de Healthy Mom & Baby Clinic met onder andere veel foto’s (waaronder de drieling). Een Twitterpagina is er sinds kort ook (HealthyMomBabyClinic) en last but not least: de webshop is online! Via onderstaande link kunt u hier naar hartenlust rondkijken en boodschappen doen voor de moeders, de baby’s of de kliniek. Maar u kunt natuurlijk ook via de website online doneren of als vanouds via bankrekening 5167165 t.n.v. Stichting Turn The Tide. Wij wensen u een fijne (na)zomer!

Hartelijke groeten,

Lydia Brons, Nelleke de Kom, Klaas van Mill, Elise de Pooter en Esther te Voortwis.

www.mijnwebwinkel.nl/winkel/helpbabiesinzuidafrika

www.turnthetide.nl

Apiwe was zo’n 2 maanden terug enorm ziek. Zijn oog en oor was enorm onstoken en hij oogde heel ziek. De zuster (die we meegenomen hadden naar zijn huis) verwees hem direct naar het Ziekenhuis. Echter, zijn moeder was niet thuis en tante weigerde met hem naar het Ziekenhuis te gaan. (waarom weet ik nog steeds niet). Aangezien het voor ons gevoel een kwestie was van “leven of dood” schakelde we Maatschappelijk Werk in om tante over te halen Apiwe naar het Ziekenhuis mee te nemen. Maar ook dit hielp niet, tante wilde niet met hem gaan. Toen hebben we de politie maar gebeld, en zij hebben letterlijk de jongen beetgepakt en naar het Ziekenhuis gebracht.  Apiwe was op het randje van de dood. In het Ziekenhuis werd hij langzamerhand steeds ietsje beter. Aangezien hij tuberculose heeft, is hij nu opgenomen in het Tuberculose Ziekenhuis in Humansdorp (zo’n 15 km van Jeffreys Bay). Hier moet hij 6 maanden blijven om behandeld te worden.

Gugu en ik bezochten hem gisteren. Met een mondkapje op werden we toegelaten op de zaal waar Apiwe in een spijlenbedje ligt. Samen met nog zo’n 8 andere kindjes ligt hij daar te “liggen”.  De wat grotere kindjes hangen wat rond. De meeste broodmager, omdat waarschijnlijk ze allemaal ook nog eens HIV positief zijn, of al aan Aids lijden. Twee jongens droegen meisjeskleren, omdat er niet genoeg jongenskleren zijn.

Apiwe krijgt geen bezoek, zijn moeder komt niet opdagen en ook zijn familie kijkt niet naar hem om. Schaamte vanwege zijn Aids? Ik weet het niet.

Feit is dat dit mannetje 6 maanden lang daar ligt en weinig (door personeelsproblemen) geknuffeld wordt. Wat heeft juist hij nodig geknuffeld te worden, dat eens iemand met hem speelt, hem stimuleerd in zijn ontwikkeling. Hij is niet de enige op die zaal. Nog meer kinderen krijgen geen bezoek. Rianne, een Hollandse vrijwilliger doet 1x in de week spelletjes met de kinderen, of maakt sieraden met de vrouwen daar. Veel mensen durven misschien het terrein niet op daar, bang voor besmetting.  Toen we terugreden naar huis zei Gugu tegen mij: Ja Trudy, dit is nu Afrika, het leed is enorm.  Weer eens moest ik tegen mezelf zeggen dat we niet hier zijn om het probleem van Afrika op te lossen, want dit gaat ons nooit lukken. Maar om door God gebruikt te worden als zijn instrument om dit kind wel die knuffel te geven die het zo hard nodig heeft.

Zijn vader was op de dag van het voorval nog aangifte wezen doen bij het plaatselijke politieburo maar kreeg te horen dat vanwege de jonge leeftijd van Pule hij zelf aangifte moest komen doen (!?) Nadat Pule ontslagen was uit het ziekenhuis heeft hij aangifte gedaan en is er een onderzoek ingesteld. Op dit moment weten we niet hoe de stand van zaken in deze is.

Tijdens de besprekingen in het voetbalteam over dit voorval werd mij duidelijk dat de jongeren dit ook heftig vinden maar tegelijkerheid al gewend zijn aan deze gebeurtenissen. Als er een ruzie is in de township wordt heel snel een mes getrokken met alle gevolgen van dien. We hebben met elkaar kunnen praten over de risico’s die ze lopen als ze ondoordachte dingen roepen of uit stoerheid de confrontatie aangaan. Uiteindelijk zijn we meer dan anderen bewust van de bescherming die we nodig hebben van God onze Vader en dit ook bij Hem mogen neerleggen.

We hebben de Heer gedankt voor het snelle herstel van Pule en bidden voor bescherming van “onze jongens “

We zijn trots op onze tieners en hopen dat de jongeren van Soccer4life hier veel plezier van mogen hebben!

Het totaal bedrag wat geschaatst werd was: € 2350,-

De tieners van de Levensboom (baptistengemeente te Groot-Ammers).

Wow, jongelui. Geweldig!!!!!!!

Dit kunnen we zo goed gebruiken. Dit geld gaat gebruikt worden voor het huren van een bus voor de uitwedstrijden, nieuwe broekjes voor de jongens, maar bovenal willen we de jongens tenminste een lekkere boterham geven na een training of wedstrijd. Aangezien we 3 teams begeleiden, U 16, U14 en U12 team worden er heel wat boterhammen gesmeerd.

Harmen en Geralda, thanx voor het organiseren van deze mooie actie.

Nogmaals super! Enorm bedankt.

Actie voor Soccer4Life!

Verder willen we Rens, Arjen en Ramon bedanken. Zij waren kortgeleden op bezoek in Jeffreys Bay. Deze 3 mannen komen uit onze thuisgemeente, de EGHW uit Oud-Beyerland.

Ze hebben 3 koffers vol met voetbalspullen meegenomen.

Het deed ons zo goed dat ze zoveel belangstelling hadden voor ons leven in Jeffreys Bay.

Naast alle gezelligheid, kwamen ze ook nog eens vlak voor vertrek ons zegenen met 11 paar nieuwe voetbalschoenen voor het U12 team!!!

Ook jullie enorm bedankt.

Laten we beginnen jullie te danken voor alle kaarten, telefoontjes,  e-mails en facebook en hyvesberichten omtrent onze verjaardagen. Johan is 26 Febr. 44 jaar geworden en Trudy is 4 Maart 40 jaar geworden. Geweldig!

Ook onze verloftijd in Holland was een mooie tijd. Natuurlijk hebben we niet iedereen die we graag wilden bezoeken kunnen bezoeken, omdat simpelweg de tijd ontbrak. Kerst vieren met familie, en Oud en Nieuw met vrienden was heerlijk. Ook zijn we nog 2x mee uit genomen door vrienden. 1x een weekend naar Hoenderloo (met volop sneeuw!) en een andere keer uit bowlen, steengrillen en veel  gezelligheid. Verder zijn we veel uit eten geweest bij menigeen. Onze “oude buurtjes” van de straat in Klaaswaal waar we vroeger woonden hadden ook nog een reunie georganiseerd, onder het genot van een brunch hebben we oude verhalen opgehaald.  Ook de kinderen hadden zo hun eigen “programma”, en hebben enorm genoten.

Jammergenoeg ontkwamen we in Holland niet aan het “griepvirus”. Behalve Susan hebben we er allemaal aan meegedaan. Trudy was er nogal ziek van in Holland, en in Zuid-Afrika begon het allemaal weer. Dit en het afscheid nemen van onze ouders en fam/vrienden zorgden ervoor dat het een paar weken gekost heeft om op te knappen en ons weer thuis te voelen op onze plek.

Inmiddels is alles weer in volle gang. Kinderen zijn alweer een poosje druk bezig op school. Annet in Graad 9 (Highschool) en Susan in graad 7. Susan zit in haar laatste jaar op de lagere school. Lagere school duurt in ZA 1 jaar langer dan in Nederland. Dit is altijd een bijzonder jaar. Het hele jaar doen ze met de hele klas aan fondswerving om aan het einde van het jaar op kamp te kunnen. Dit is altijd het hoogtepunt van het schooljaar. Nathan zit in Graad 2 (groep 4) en geniet meer van de pauze dan van het  stilzitten op zijn stoel en het leren .  Hij houdt zo van buitenspelen.

Afgelopen week toen we onze huisvisite’s aan het doen waren, gingen we aan het einde vd ochtend nog even bij een moeder langs die we de week ervoor bezocht hadden. Ik moest haar nog een spuitje geven om de aidsmedicatie van haar baby mee op te zuigen. Dit waren we de week ervoor vergeten. Daar aangekomen bleek de kleine baby niets gegroeid. Het kindje zag er slecht uit. We namen moeder en  kind mee naar de kliniek waar het door de zuster onderzocht werd. Het kindje werd direct doorgestuurd naar het Ziekenhuis. “Als jullie daar niet waren, had het kind niet lang meer geleefd” zei de zuster tegen mij. Ik was er stil van, dit baby’tje stond niet op ons lijstje. Ik was eigenlijk nog een beetje geirriteerd dat we vergeten waren een spuitje daar af te geven, en nu bleek het  zo nodig dat we binnenstapten. Wat bijzonder! Dat is ook mijn doelstelling voor dit jaar. Mijn hoop is op de Here. Mijn werk moet geen “werk” zijn, maar een verwachting dat God ons elke keer als we de wijk inrijden naar de mensen brengt die HIJ voor ons op het oog heeft. Het gaat niet om de statistieken “hoeveel” baby’s we zien, of “hoeveel” voetbaljongens Johan traint, maar het gaat er wel om dat we levens mogen aanraken met Zijn liefde. A win is a changed life!